Gleðilegt nýtt ár!

Áramótakveðja frá Gauksstöðum. Við færum ykkur kæru vinir, fjölskylda og aðrir lesendur óskir um gleðilegt nýtt ár með þökk fyrir liðnar samverustundir og vonandi verða samverustundirnar fleiri á nýju ári. Eigið góð en örugg áramót :-). Kveðja, Ágústa, Ari, Svavar Axel, María Elísa, Birna, Hera og dýrin í dýra-Garðinum okkar.

Brúðkaupsafmæli

Foreldrar mínir eiga 36 ára brúðkaupsafmæli í dag. Ég er nú vön að færa þeim blóm á þessum degi en einhvernveginn hef ég ekkert planlagt neitt þannig í dag og verða þau bara að vera án blóma frá mér í dag. Elsku mamma og pabbi til hamingju með afmælið, verst að geta ekki knúsað ykkur í dag en þið fáið hamingjuóskir frá öllum garðálfunum ykkar hérna á Gauksstöðum – knús, knús og kossar! Kv. Ág.

Góðir gestir

Við fengum góða gesti í heimsókn á föstudaginn síðasta. Það voru Þórarinn bróðir, Olga og Kristín litla. Svavar og María voru mjög spennt þegar þau fréttu að Kristín frænka var að koma og ekki síður þegar þau fréttu að hún ætlaði að gista líka. Við borðuðum pasta með kjötbollum og drukkum rauðvín með… mjög góður og notalegur kvöldverður :-). Börnunum þóttu bollurnar og pastað líka mjög gott. Þau léku sér síðan alveg þar til farið var að sofa en það var frekar seint á mælikvarða Svavars og Maríu en klukkan var orðin hálf ellefu þegar þau fóru inn í rúm.

Við fullorðna fólkið spjölluðum síðan saman í dágóðan tíma eftir að rollingarnir voru allir komnir í fasta svefn. Tíminn leið mjög hratt og var þetta mjög skemmtileg samverustund sem við áttum þarna saman, það væri nú gaman að gera þetta oftar. Þægilegt þegar gestirnir gista bara hérna hjá okkur í sveitinni og þurfa ekkert að stressa sig á því að koma sér heim.

Dagurinn eftir var líka fínn, tókum því bara rólega hér heima fram að kaffitíma er við fórum öll saman á Kaffitár í Reykjanesbæ og eftir það héldu gestirnir til síns heima þegar kominn var éljagangur og veðrið tekið að versna. Elsku Þórarinn, Olga og Kristín, takk fyrir að gefa okkur þennan tíma með ykkur, þetta var mjög gaman. Kv.Ág.

Veðrið alveg hundleiðinlegt

Já veðrið er búið að vera alveg hundleiðinlegt og versnaði það mikið um klukkan fjögur í nótt. Núna klukkan 9 í morgun var orðið ennþá hvassara eða SA 21.4 m/sek með mikilli úrkomu og í vinhviður fóru í 32.4 m/sek og hiti um 5° C. Ég vona að þessu fari nú að slota, þessa lægðir eru farnar að verða frekar pirrandi.

Það stóð til að sækja Birnu og Heru inn í borg í dag, en þær komu heim frá Akureyri í gærkvöldi eftir að hafa dvalið þar um jólin, spurning er bara hvenær veðrinu slotar því maður er ekkert að þvæla í brjáluðu veðri hérna á milli. Vonandi slotar veðrinu upp úr hádegi eins og var spáð í gær en ég er samt einhvern veginn ekki bjartsýn á það eins og er þar sem veðrið er þetta slæmt ennþá og óvíst hvenær það nær hámarki. Við vonum bara hið besta því við erum farin að þrá að hitta stelpurnar. Þetta er að verða frekar langur tími sem er liðinn frá því gátum verið eitthvað saman öllsömul. Þær kíktu hérna aðeins við hjá okkur fyrir afmælið hennar María en voru báðar á fullu í prófunum og stoppuðu því hér aðeins í innan við sólarhring. Skólinn verður auðvitað að ganga fyrir... það er mitt álit... skólinn er þeirra vinna :-). Þær uppskáru fyrir vinnu vetrarins um daginn og náðu þær báðar öllum prófunum. Gott hjá ykkur stelpur!, ég er stollt af ykkur :-). Kv. Ág.

Jólakötturinn

Já það má með sanni segja að hann Golíat okkar sé jólakötturinn enda fæddur 24. desember fyrir þremur árum. Hann er semsagt orðinn 3ja ára og dafnar bara vel. Orðinn mjög stór og töluvert feldmikill. Hann er algjör gaur, fer sínu fram, opnar hurðir og glugga þannig það er varla leið að halda honum innandyra ef við ætlum okkur það. Hann Golíat er mjög blíður og kelinn köttur og eini kötturinn sem ég hef kynnst sem faðmar mann. Já hann faðmar, setur sitthvorn fótinn um hálsinn og knúsar :-). Eini gallinn við knúsið frá honum er það að hann stenst það ekki að þæfa mann og því á maður á hættu að fá líka þessar stóru klær í sig. Kv. Ág.

Hönnun: DANSAÐ Í KULDANUM

Nú þegar kuldinn sækir að okkur þessa dagana er gott að hlýja sér aðeins við dans og er þá ekki verra að vera í hlýjum fótbúnaði.Hérna má sjá meira um þessa krúttlegu hönnun sem ætluð er föður og dóttur... svo sætt :-).Kv.Ág.

Myndablogg: JÓLADAGUR

Myndablogg: AÐFANGADAGUR

Jólin á Gauksstöðum

Jólin hafa verið voða þægileg hérna hjá okkur á Gauksstöðum. Aðfangadagur rann upp hvítur og fagur. Hann Svavar, tengdapabbi og sambýliskona hans hún Hulda dvöldu hérna hjá okkur fram á annan í jólum. Voða gaman að hafa þau hérna með okkur og náðu krakkarnir að tengjast þeim heilmikið á þessum tíma. María spyr um þau núna á hverjum degi og segir að þau ætli að koma aftur, „seinna bara“ :-). Aðfangadagur rann ljúflega, klukkurnar hringdu jólin inn, allir sparibjuggust, borðuðum tvíréttað bæði lambafille og hamborgarhrygg… ummmmm…… namm, naaaammm. Pakkarnir voru síðan teknir upp við mikinn fögnuð litla fólksins. Margir pakkar þar á ferð og eins gott að jólatréð var stórt :-). Krakkarnir sofnuðu glaðir og ánægðir með jólin. Við hin vöktum aðeins lengur lásum á jólakertin og nutum hátíðarinnar með konfekti og fleiru.

Vaknað var snemma á jóladag, Svavar var auðvitað rokinn fram á undan öllum og fór pabbi hans með honum fram þennan morguninn og sváfum við María áfram nokkra stund. Jóladagur fór í það að prufa allt dótið sem krakkarnir fengu í jólagjöf og svo var bara tekið því frekar rólega. Ari las eina bók og aðrir blöð og síðan var bara slappað af. Við slepptum súkkulaðinu (kakóinu-ekta) sem er vaninn að hafa með kaffinu á jóladag hjá okkur. Til stóð nefnilega að halda jólakaffi á annan í jólum með heitu súkkulaði og fleiru góðgæti. Við gæddum okkur á góðu hangikjöti um kvöldið og átum meira sælgæti.

Annar í jólum byrjaði er Svavar vaknaði (alltaf er hann fyrstur á fætur). Dagurinn var ekki eins góður hjá mér og öðrum þar sem ég varð mjög lasin, hangikjötið og sælgætið hefur ekki farið vel í mig. Ég held jafnvel að ég sé með óþol eða eitthvað gagnvart reyktu-kjöti en ég er löngu hætt að borða pepperoni og asnaðist nú í hangikjötið. Ætli ég láti það ekki bara vera hér eftir. Fyrir vikið var kaffiboðinu aflýst og Svavar og Hulda héldu heim. Leiðinlegur endir á annars góðum jóladögum. Við Ari skruppum samt aðeins út seinnipartinn í gær með krakkana að leika í snjónum… gott að komast aðeins út.

Í dag höfum við líka bara tekið því rólega og spilað bingo og fleira. Ég horfði meira að segja aðeins á sjónvarpið en ég man bara ekki hvenær ég horfði á sjónvarp síðast. Við Ari horfum eiginlega aldrei orðið á sjónvarp enda finnum við okkur alltaf eitthvað annað að gera. Hér á þessum bæ leiðist engum. Ég og krakkarnir erum búin að spranga hér um á náttfötunum og orðin semsagt hádegis eins og var alltaf talað um á mínu æskuheimili. Veðrið í dag er einstaklega fallegt, bjart og kyrrt en jafnframt mjög kalt. Við ákváðum að gefa krökkunum frí frá leikskólanum þessa tvo daga sem hann er opinn á milli jóla og nýs árs og er Svavar mjög ánæður með það og ég hélt að hún María væri það líka en svo sagði hún áðan „ég vil fara í leikskólann núna“.Gott að vita að henni leiðist leikskólinn ekki. Æji hún er svo mikið krútt :-).

Ég vona að þið kæru vinir, hafið átt góð jól hingað til og vona að þið eigið góða daga það sem eftir er af jólum. Kv.Ág.

Gleðileg Jól

Jólasaga - eftir Selmu Lagerlöf

Þessi jólasaga er fenginn að láni af vef kirkjunnar. Kv.Ág.

Jólasaga

Ég var 5 ára gömul og varð þá fyrir þeirri sorg, að varla hefur önnur þyngri fyrir mig komið síðan. Það var þegar hún amma mín dó. Frá því ég mundi til mín, hafði hún alltaf setið í horninu sínu og sagt okkur sögur.

Mér finnst núna eins og henni entust sögurnar allan liðlangan daginn, og þarna sátum við börnin og hlustuðum á. Engin börn gátu átt eins gott og við. Ég man fremur lítið eftir ömmu minni. Hún var með fallegt silfurgrátt hár, var orðin nokkuð lotin í herðum, og alltaf sat hún með prjónana sína. Eins man ég það, að þegar sagan var búin hjá henni, lagði hún lófann á kollinn á mér og sagði: Þetta er eins satt og þú sérð mig og ég sé þig. Minnst man ég nú af sögunum, sem hún sagði mér,, það er varla nema ein, sem ég man svo vel að ég geti farið með, og það er sagan um fæðingu Jesú.

Amma sagði mér söguna jóladaginn. Allt fólkið var farið til kirkju, en við vorum einar heima. Við höfðum ekki fengið að fara með. Hún var of gömu og ég of ung. Þá kom sagan.

Það var einu sinni maður. Hann fór út um miðja nótt að sækja sér eld. Hann gekk bæ frá bæ og barði að dyrum. Heyrið mig gott fólk, sagði hann. Konan mín var að eiga barn og ég þarf að ná mér í eld til að kveikja upp heima. Konan og barnið eru þar í kuldanum.

En allir voru í fasta svefni. Enginn tók undir við hann. Maðurinn gekk lengi, lengi. Þá sá hann skin af eldi langt í burtu. Hann gekk á ljósið og kom þar að, er eldur brann úti á víðavangi. Í kringum eldinn var hvít sauðahjörð og sauðirnir voru í fasta svefni, en gamall hjarðmaður sat hjá og vakti. Við fætur hjarðmannsins lágu þrír stórir hundar sofandi, vöknuðu þeir við gestakomuna og glenntu upp ginin, til að gelta. En ekkert heyrðist hljóðið. Stukku þeir að komumanni, og skein í hvítar tennurnar við ljósglampann. Maðurinn fann að einn þeirra beit hann í fótinn, annar í höndina og sá þriðji kom með skoltinn að kverkum hans. En ekkert varð úr bitinu hjá neinum þeirra. Þar var bara meinlaust glefs.

Nú vildi göngumaðurinn ná í eldinn en hann komst eigi að fyrir sauðunum. Hann hoppaði þá upp á bakið á sauðunum og stiklaði eftir þeim og komst að eldinum. Og engin kindin vaknaði né hreyfði sig. Þarna tók ég fram í hjá ömmu og spurði hana, hvers vegna kindurnar hefðu ekki hreyft sig. Það færð þú bráðum að vita, sagði amma og hélt áfram sögunni.

Nú var gesturinn rétt að segja kominn að eldinum og þá tók hjarðmaðurinn eftir honum. Hann var gamall maður, leiður á lífinu og lundillur. Greip hann til göngustafs síns og var stafurinn þungur og broddurinn beittur. Kastaði hann vopni sínu að komumanni, stefndi broddstafurinn á manninn miðjan, en geigaði, áður en á hann kæmi og straukst frá hjá og stóð fjarri í jörðu.

Nú greip ég aftur fram í: Því vildi stafurinn ekki fara í manninn, amma? En amma kærði sig ekki um að svara mér, en hélt áfram sögunni: Nú var gesturinn kominn til hjarðmannsins og bað hann vinsamlega að lofa sér að ná eldi. “Konan mín var að eiga barn og ég verð að fá dálitla hlýju fyrir hana og barnið. Efst var nú hjarðmanninum að bregðast illa við þessu, en það var kominn í hann hálfgerður beigur við þennan gest, sem hundarnir unnu ekki á, sauðirnir styggðust ekki við og stafurinn geigaði frá. Taktu eins og þú vilt, sagði hann við manninn. Eldurinn var að mestu brunninn. Það voru bara glóðirnar eftir og gesturinn hafði ekkert ílát til þess að taka þær í. Hjarðmanninum þótti ekki fyrir því og tók upp orðin eins og í glettni: Taktu eins og þú vilt.

En maðurinn laut niður að eldinum, tók glóðirnar með berum höndunum og lét í skikkjulaf sitt. Og glóðirnar brenndu hann ekki á höndunum og ekki kom gat undan þeim á skikkjunni. Manninum varð ekki meira fyrir að taka sér glóðirnar en þetta hefðu verið hnetur eða epli. Nú var gripið fram í – og það í þriðja skiptið: Amma! Hvers vegna brenndi maðurinn sig ekki á eldinum? Það kemur bráðum, sagði amma og hélt áfram. Nú varð slæmi hjarðmaðurinn ennþá meira forviða. Þetta var einhver töfranótt. Hundarnir gátu ekki bitið, kindurnar voru ekki hræddar og spjótið hans vildi ekki drepa manninn, og eldurinn brenndi ekki. Hann kallaði á manninn og spurði hann hvernig á þessu stæði og hvað væri um að vera þessa nótt, þegar ekkert vildi öðru granda. Ekki get ég sagt þér það, sagði gesturinn. Þú verður sjálfur að sjá það. Og maðurinn stóð ekki við, hann var að flýta sér heim með eldinn til konunnar sinnar og barnsins.

Hjarðmaðurinn var orðinn forvitinn. Hann fór í humátt á eftir aðkomumanni allar götur heim til hans. Það var þá líka heimkoma. Móðirin og barnið lágu í hellisskúta. Veggirnir voru ekki annað en kaldir og berir veggirnir. Hjarðmaðurinn var eins og áður er sagt, harðgeðja og miskunnarlítill, en samt tók hann það sárt að vesalings litla saklausa barnið yrði að deyja þarna úr kulda, og hann langaði til að gera barninu eitthvað gott. Hann mundi eftir því, að hann bar á sér mjúkt og fallegt lambskinn, mjallhvítt. Hann leysti frá sér og rétti heimamanni skinnið og sagði honum að búa um barnið á því.

En á sama augnabliki sem hann sýndi það af sér að hann gat sjálfur verið miskunnsamur

þá opnuðust augu hans og hann sá það sem hann eigi gat áður séð og heyrði það sem hann gat eigi áður heyrt. Hann kom auga á það að allt í kringum hann voru ofurlitlir englar með silfurvængi.

Þeir léku allir á hörpur og sungu skærum rómi, að í nótt væri frelsarinn fæddur sem frelsa mundi mennina frá syndum þeirra. Og nú gat hjarðmaðurinn skilið að allar skapaðar skepnur voru svo glaðar þessa nótt, að engin vildi annarri granda. Og hjarðmaðurinn sá alls staðar og allt í kring engla. Þeir voru inni í hellinum og þeir sátu uppi á bergskútanum og flögruðu um loftið. Og þeir voru í hópum á gangi fyrir utan, og stóðu við augnablik er þeir komu að hellismunnanum og gægðust inn til barnsins. Gleði og söngur og leikur allt í kring, og dimma nóttin var orðin skínandi björt.

Og allt var honum þetta áður hulið. Honum varð svo hjartanlega glatt við það að augu hans höfðu opnast, að hann féll á kné og bað til Guðs.

Nú var sögunni lokið hjá ömmu. Hún varp öndinni og sagði: En við getum líka séð þetta sem hirðirinn sá. Englarnir eru á ferðinni hverja jólanótt, þó að við verðum ekki alltaf vör við þá. Og amma lagði lófann á kollinn á mér og sagði: Hugsaðu til þess seinna því það er eins satt og ég sé þig og þú sérð mig. Við þurfum ekki ljós né lampa og gætum líka ef á lægi verið án tungls og sólar en það sem á ríður er að við sjálf eigum augu til að sjá dýrð Guðs.

Aðfangadagur rennur upp

Þá er aðfangadagur runninn upp hvítur og fagur. Yndislegt að vakna svona upp snemma að aðfangadagsmorgni og það er bara kominn jólasnjór... hvítt yfir öllu :-). Hefði nú samt viljað fá að sofa svolítið lengur. Mikil spenna er í loftinu hjá krökkunum. Jólatréð var skreytt í gærmorgun og í gær var tekið smá til í húsinu, pakkað utan um síðustu jólagjafirnar og smákökur bakaðar. Mjög góður og rólegur dagur sem rann ljúft með jólakveðjunum í útvarpinu. Þetta virðast ætla að verða hvít jól :-)! Sendum ykkur lesendur góðir og öðrum bloggurum gleðilegra jóla og farsældar á nýju ári með þökk til ykkar sem hafa lagt orð í belg hér á síðunni okkar. Jólakveðja, Ari og Ágústa.

Biðin að enda

Jæja, þá eru jólin bara alveg að ganga í garð. Einungis tæpir tveir sólarhringar fram að jólum. Desember leið ansi hratt. Við Ari og karl faðir minn einangruðum loftin úti á vinnustofu eða fórum mjög langt með það ásamt því að taka aðeins til og koma upp „nýrri“ en notaðri silkiprentsvél sem við vorum að festa kaup á núna í lok árs. Þetta tók um eina og hálfa viku. Síðan erum við búin að vinna eins og vitleysingar við Ari alla daga og flest kvöld þar til í gær. Þetta er aldeilis búið að vera törn hjá okkur og við erum orðin frekar þreytt og jólafríinu fegin. Aðventan fór svolítið fyrir ofan garð og neðan við jólaundirbúning sem hefur setið á hakanum og litlu verið sinnt. Ég hefði viljað gera meira fyrir börnin en raun bar vitni.

Allur desember mánuður er búinn að vera mjög skemmtilegur í leikskólanum, krakkarnir fengu að föndra ýmislegt, syngja jólalögin út í eitt. Þau æfðu atriði fyrir jólaskemmtun sem var alveg hreint frábær en Einar afi fékk meira að segja tækifæri á að sjá þessa bráðskemmtilegu jólahátíð. Svavar lék einn vitringanna í helgileiknum um fæðingu Jesú. María söng nokkur jólalög með deildinni sinni og yngsta deildin flutti kvæði um jólasveinana. Þetta var mjög gaman. Í desember voru líka bakaðar piparkökur og þær skreyttar, jólaballið var haldið eins og á hverju ári en þá fórum við Ari í leikskólann og dönsuðum í kringum jólatréð með þeim. Giljagaur (Gully-Guy :-) ) kíkti í heimsókn en hann er mjög skemmtilegur karlinn og voru krakkarnir stórhrifnir af honum en hann færði þeim mandarínur. Á fimmtudaginn síðastliðinn fóru þau síðan í íþróttahúsið þar sem þau fengu smá útrás fyrir þá spennu sem hefur verið að stigmagnast í þessum krílum. Í gær og í dag eru Svavar og María að verða frekar spennt og hefur Maríu gengið frekar illa að sofna… hún nær hreinlega ekki að hemja fæturna :-).

Í dag, laugardag, fórum við litla-fjölskyldan og skutluðum þeim pökkum inn í Reykjavík sem átti eftir að koma þangað. Við keyptum okkur líka jólatré og er það komið upp hérna í stofunni og er að jafna sig. Á morgun stendur til að skreyta það ásamt því að setja upp eitthvað meira af jólaskrauti. Við kíktum líka í heimsókn til Þórarins, Olgu og Kristínar og fengum okkur kaffi (sérstaklega vel heppnuð uppáhelling) og nýbakaðar smákökur. Nammi, namm :-). Alltaf gaman að kíkja til þeirra og eru Svavar og María alltaf ánægð þegar við lítum inn til þeirra. Sambandið hjá þeim frændsystkinum er mjög gott og sem dæmi á leiðinni til þeirra sagði María „ Ég elska kristínu“ og var þetta endurtekið nokkru sinnum. Æji hún er svo ljúf litla stelpan okkar.

María hætti með snuðið fyrir rúmri viku síðan og hefur þetta gengið ótrúlega vel. Hún hefur aldrei beitt skapinu ( sem er reyndar stundum töluvert :-) ) í tengslum við dudduna, heldur hefur maður séð bara svolitla sorg og söknuð hjá henni. Hún er rosalega dugleg stelpa eins og hún var mikil duddukerling. Hún segir að vísu stundum þegar hún er greinilega að hugsa um dudduna „ Ég er bara lítil – sko!“ Þetta gengur bara vel og smá saman minnkar þörfin og vaninn alveg sem var tengdur þessum litla hlut.

Þá er ég búin að gefa ykkur smá innsýn í það sem gengið hefur á hérna á Gauksstöðum undanfarnar vikur. Hafið það sem allra best :-). Kv.Ág.

Helgisaga um jólatréð

Þessi helgisaga er fengin að láni af vef kirkjunnar. Kv.Ág.

Helgisaga um jólatréð

Einu sinn sendi Guð þrjá engla til að finna tré, sem hentaði sem jólatré. Þetta voru englar trúar, vonar og kærleika.

Þeir flugu af stað yfir fjöll og dali. Nýfallinn snjór lá yfir öllu, og það stirndi á hann í stjörnuskininu. Á leiðinni töluðu þeir um hverskonar tré þeir ættu að velja. Engill trúarinnar sagði: Tréð, sem ég kýs á að vera beinvaxið og toppur þess á að teygja sig í átt til himins. Það á að bera krossins tákn á greinum sínum.

Engill vonarinnar sagði: Ég kýs það tré sem visnar aldrei, heldur er grænt bæði sumar og vetur.

Engill kærleikans brostir blíðlega og sagði: Það tré sem ég kýs á að vera vinalegt tré, sem breiðir út greinar sínar og gefur skjól öllum smáfuglunum í skóginum”.

En hvaða tré varð svo fyrir valinu? Jú, grenitréð sem hafði krossins tákn á greinum sínum, það var sígrænt árið um kring og veitti fuglum himinsins skjól.

Þegar englarnir höfðu fundið tréð, vildi hver þeirra gefa því gjöf. Engill trúarinnar gaf því skínandi jólaljós, sem á að minna á hann, sem er ljós heimsins. Engill vonarinnar setti gullstjörnu á toppinn og Engill kærleikans hlóð jólagjöfum við fót þess.

Garðálfar?

Nú fer að líða að jólum og aðeins tíu dagar til jóla. Þá er við hæfi að sýna ykkur smá álfa... Garðálfa kannski? Meira hér

Enn leiðindar veður

Veðurblíðan heldur áfram eða þannig. Hundleiðinlegt veður var hér líka í dag. Okkur leist ekki alveg á blikuna í morgun og höfðum bara Svavar og Maríu heima í dag. Alveg óþarfi að drösla þeim út í þetta veður að nauðsynjalausu. Það hægði samt á vinnuafköstunum í dag. Það er sama, maður vissi ekkert hvernig veðrið myndi þróast og rúmir 30 m/sek í vinhviðum, sem urðu ansi margar í dag :-(, eru náttúrulega fárviðri. Semsagt við fórum lítið sem ekkert út úr húsi nema Ari skrapp í búðina eftir helstu nauðsynjum.

Þetta er bara að verða eins og á árum áður fyrir norðan þegar skólum var aflýst vegna veðurs. Maður man þá daga þegar maður vaknaði að morgni og brjáluð stórhríð var úti, kveikt var á útvarpinu og maður beið spenntur að vita hvort skólum á Akureyri yrði aflýst eða ekki. Þá voru skilaboðin mjög skýr og skólarnir sendu alltaf út tilkynningar ef veðrið var mjög slæmt. Svona veður fær mig til að hugsa aðeins aftur í tímann og þá kemur upp í hugann rafmagnsleysið sem maður gat átt von á ef veðrið varð sérstaklega slæmt. Það var áður en rafmagnið varð hringtengt í kring um landið. Þá var kveikt á vasaljósum og kertum, kannski tekið eitt spil eða teflt. Stundum blikkuðu bara ljósin án þess að rafmagnið færi... þá var það bara spurningin hvort rafmagnið héldist inni eða ekki. Þetta var töluverð stemmning þegar maður hugsar til baka, tilbreyting kannski frá hinu daglega amstri.

Hérna á Reykjanesinu er búið að rigna heil ósköp undanfarið eftir að hlánaði og lægðirnar fóru að koma svona hver á fætur annarri. Ég persónulega myndi frekar velja froststyllu og snjó frekar en þessar umhleypingar. Svo er bara að búa sig undir næsta storm sem er væntanlegur á sunnudaginn strax aftur... tekur þetta engan enda? Núna klukkan 21 í kvöld var SSV 20.1 m/sek og vindhviðum 30.5 m/sek. Það virðist ekkert samt vera að lægja vindinn, hann ríkur ennþá annaðslagið upp núna klukkan 22. Loftþrýstingur fer samt hækkandi sem þýðir að þetta hlýtur að fara að batna. Hafið það bara sem best og passið kettina ykkar sbr. fréttina á vf.is. Kv.Ág.

Vitlaust veður í nótt

Já það varð alveg kolbrjálað veðrið í nótt. Sökum veðurs vöknuðum við Ari upp um hálf fjögur í nótt, bæði á sama tíma. Vindurinn var greinilega að snúa sér eitthvað og aukning var í vindinum. Manni var nú ekki alveg sama, þetta minnti mann á „Súðavíkur-veðrið“ fyrir norðan hérna um árið nema nú var enginn snjóbylur. Um þetta leytið var stöðugur vindur suðvestan 29 m/sek og í vinhviðum fór vindurinn upp í 39.3 m/sek og hitinn var 4.7°C. Ari fór út að líta eftir hlutunum okkar. Þar sem vindurinn var búinn að snúa sér frá því um kvöldið þá hafði endurvinnslutunnan okkar fokið út á tún og það sem í henni var, sem var reyndar ekki mjög mikið sem betur fer, fokið eitthvert út í buskann. Einnig fauk hurðin af hjallinum og Ari kom henni í skjól. Við förum síðan á eftir þegar birtir alveg og grennslumst betur fyrir hvort annað sé ekki bara eins og það á að vera. Það sem móðir náttúra getur verið öflug! Kv.Ág.

Heims um ból

Heims um ból helg eru jól,
signuð mær son Guðs ól,
frelsun mannanna, frelsisins lind,
frumglæði ljóssins, en gjörvöll mannkind
:,: meinvill í myrkrunum lá. :,:

Heimi í hátíð er ný,
himneskt ljós lýsir ský,
liggur í jötunni lávarður heims,
lifandi brunnur hins andlega seims,
:,: konungur lífs vors og ljóss. :,:

Heyra má himnum í frá
englasöng: "Allelújá."
Friður á jörðu, því faðirinn er
fús þeim að líkna, sem tilreiðir sér
:,: samastað syninum hjá. :,:

Sb. 1871 - Sveinbjörn Egilsson

Músin sem breytti jólunum

Þessi saga af músinni sem breytti jólunum sem rituð er af Sigurði Ægissyni er fengin að láni af vef kirkjunnar. Kv.Ág.


Músin sem breytti jólunum

FRANZ Xaver Grüber burstaði snjóinn úr dökku hári sínu þegar hann gekk inn í Sánkti Nikolai-kirkjuna í Oberndorf í Austurríki, norðan við Salzburg, 24. desember árið 1818. Hann var kominn til að æfa sig á orgel kirkjunnar fyrir miðnæturguðsþjónustuna. Franz settist við orgelið, opnaði það, steig á fótstigið og byrjaði að spila. En ekkert heyrðist.

Rétt í því kom aðstoðarpresturinn, Jósef Mohr, inn í kirkjuna. Organistinn leit á hann og sagði hálf undrandi:

„Jósef, hvað skyldi hafa komið fyrir orgelið?“

Mennirnir tveir lituðust nú um á bak við orgelpípurnar. Þar fundu þeir svarið. Hungruð mús í leit að einhverju ætilegu hafði þá um nóttina komist á bak við pípurnar og nagað gat á leðurbelgina, er sáu orgelpípunum fyrir lofti. Það nart hafði gjörsamlega þaggað niður í hljóðfærinu og það einmitt nú á jólunum! Þeir litu angistarfullir hvor á annan.

„Er einhver möguleiki á að fá gert við orgelið í dag?“ spurði Franz.

„Nei, það er ég hræddur um ekki,“ svaraði Jósef.

„En hvernig eigum við að fara að því að hafa miðnæturmessu án tónlistar?“ spurði þá organistinn.

Mennirnir tveir stóðu þögulir og veltu fyrir sér hvað til bragðs skyldi taka. Allt í einu rauf Jósef, ungi presturinn, þögnina og sagði feimnislega:

„Heyrðu, Franz ...; ég hef ort kvæði.“

„Og...“ sagði Franz.

Jósef varð ákafari, þegar hann svaraði: „Jú, þú ert svo mikill hæfileikamaður á sviði tónlistar. Þú gætir samið lag við kvæðið og spilað undir á gítar. Síðan getum við tveir sungið það með barnakórnum ...“

„Leyfðu mér að sjá kvæðið, Jósef, en ég veit ekki hvort ég get samið lag við það fyrir miðnæturmessuna,“ sagði Franz.

Jósef beið meðan Franz las kvæðið, en það var í sex erindum, og organistinn smitaðist nú af ákafa prestsins, greip hatt sinn og þaut mót kirkjudyrunum.

„Ég kem eins fljótt og ég get,“ kallaði hann. „En ég er nú ekki eins viss með gítarinn. Fólk verður ekki hrifið af gítartónlist í kirkjunni.“ Svo var hann rokinn á braut.

Franz gekk til næsta þorps, Arnsdorf, þar sem hann starfaði við kennslu. Enginn veit hvað nákvæmlega gerðist í herbergi organistans næstu stundirnar, en hann var mættur til kirkjunnar í Oberndorf á réttum tíma. Þar biðu nokkrir drengir og stúlkur eftir að læra nýja jólasönginn.

Guðsþjónustan nálgaðist. Kirkjan var prýdd kertaljósum og grenigreinum. Fljótlega tóku kirkjugestir að tínast inn. Aldrei þessu vant heyrðu þeir enga orgeltónlist og gengu í þögninni inn eftir kirkjugólfinu. Fólk leit spyrjandi hvert á annað.

Á ákveðnum tímapunkti gekk fram lítill hópur barna, ásamt prestinum og organistanum.

„Það kom smá óhapp fyrir orgelið í nótt...“ byrjaði Jósef. Svo beið hann þangað til kliðurinn hafði dáið út.

„En við erum samt með dálítið, sem okkur langar að syngja fyrir ykkur,“ bætti hann þá við.

Og við gítarundirleik hófu þeir og börnin nú að syngja „Hljóða nótt“, sem við á Íslandi þekkjum raunar betur undir nafninu „Heims um ból“.

Þannig er í fáum dráttum ein útgáfa sögunnar af tilurð þessa einfalda en jafnframt mikilfenglega jólasálms.

Jósef Mohr fæddist 11. desember árið 1792 í Salzburg og mun hafa ort kvæðið góða í bænum Mariapfarr árið 1816. Hann andaðist 4. desember árið 1848, í Wagrain, 56 ára gamall, í sárri fátækt. Jarðneskar eigur hans voru þá engar að sögn nema einn messuserkur, gítar, pípa og tóbaksskjóða. Hann var jarðsettur í grafreit snauðra manna þar í bæ.

Franz Xaver Grüber fæddist 25. nóvember árið 1787 í Hochburg, Innviertel. Hann andaðist 6. júlí árið 1863 í Hallein, 76 ára að aldri. Gröf hans er í kirkjugarðinum framan við húsið, þar sem hann bjó í 30 ár. Hin upprunalega gítarútsetning hans er ekki lengur til, en hins vegar nokkrar útsetningar fyrir hljómsveit. Handrit Jósefs Mohr að sálminum, frá því um 1820, inniheldur gítarútsetningu og er hún talin komast næst þeirri upprunalegu, sem flutt var í miðnæturguðsþjónustunni í kirkju heilags Nikolai í Oberndorf í Austurríki á jólum árið 1818. Í Oberndorf var byggð minningarkapella árið 1938, í stað áðurnefndrar kirkju, sem eyðilagðist í flóði árið 1899.

Hinn ódauðlegi sálmur þeirra félaga er löngu orðinn þekktur um allan heim og er haft fyrir satt, að til séu af honum þýðingar á meira en 300 tungumálum. Þar af hafa a.m.k. fimmtán ljóðskáld glímt við að koma honum í íslenskan búning í gegnum tíðina og er þar ýmist um að ræða þýðingar eða frumyrkingu.

En það vita fæstir að kveikjan að þessu öllu var lítil, hungruð mús fyrir næstum 200 árum síðan.

Vegir Guðs eru sannarlega órannsakanlegir.

Kærleiksvika

Það er vel við hæfi þessa dagana að skerpa aðeins á kærleikanum. Í leikskólanum Gefnarborg hjá Svavari og Maríu er í tengslum við hið frábæra þróunarverkefni, Virðing og jákvæð samskipti, nokkrar vikur sem tileinkaðar eru þeim lífsgildum sem verið er að vinna með í verkefninu. Í nóvember var Hjálpsemisvika sem tókst mjög vel og nú í dag hófst Kærleiksvika. Skerpt er á kærleikanum með því að ræða um hann, hvað er kærleikur og hvernig getum við sýnt öðrum kærleika. Notuð eru lýsandi hrós þegar börnin eru kærleiksrík, einnig verða unnin verkefni, sungin lög og lesnar bækur sem tengjast kærleika. Í matmálstímum er lögð áhersla á að ræða um kærleika og hvetja börnin til að sýna kærleika með því að aðstoða hvert annað og vera kurteis. Í fataklefanum eru börnin hvött til að hjálpa sér sjálf og hvert öðru. Þau koma til með að fá mikið hrós og faðmlög frá kennurunum svo og auðvitað foreldrunum :-).

Spakmæli vikunnar verða:
Kærleikur er hvert góðverk sem þú vinnur.
Kærleikur er að faðma þann sem grætur.
Kærleikur er umhyggja fyrir öllu sem lifir.
Kærleikur er að lifa sáttur við sig og aðra.
Kærleikur er ljósið sem býr í hjarta þínu.

Á heimasíðu leikskólans má lesa aðeins um þetta frábæra þróunarverkefni sem er búið að vera í gangi síðan 2005 á leikskólanum Gefnarborg. Kv.Ág.

Lítil hjartnæm saga

Þessi litla hjartnæma saga er fenginn að láni af vef kirkjunnar. Kv.Ág.

Þessi saga gerðist fyrir mörgum árum.

Maður nokkur refsaði þriggja ára gamalli dóttur sinni fyrir það að eyða heilli rúllu af gylltum pappír. Ekki var mikið til af peningum og reiddist hann þegar barnið reyndi að skreyta lítið box til að setja undir jólatréð. Engu að síður færði litla stúlkan föður sínum boxið á jóladagsmorgun og sagði: „Þetta er handa þér pabbi.“ Við þetta skammaðist faðir stúlkunnar sín fyrir viðbrögð sín daginn áður. En reiði hans gaus upp aftur þegar hann áttaði sig á því að boxið var tómt. Hann kallaði til dóttur sinnar: „Veistu ekki að þegar þú gefur einhverjum gjöf, þá á eitthvað að vera í henni?“ Litla stúlkan leit upp til pabba sins með tárin í augunum og sagði: „Ó, pabbi boxið er ekki tómt. Ég blés fullt af kossum í það. Bara fyrir þig pabbi.“ Faðirinn varð miður sín. Hann tók utan um litlu stúlkuna sína og bað hana að fyrirgefa sér.

Það er sagt að mörgum árum seinna, þegar faðir stúlkunnar lest og hún fór í gegnum eigur hans hafi hún fundið gyllta boxið frá því á jólunum forðum við rúmstokkinn hans, þar hafði hann haft það alla tíð. Þegar honum leið ekki vel gat hann tekið upp ímyndaðan koss og minnst allrar ástarinnar sem barnið hans hafði gefið honum og sett í boxið.

Í vissum skilningi höfum við allar lifandi mannverur tekið á móti gylltum boxum frá börnunum okkar, fjölskyldum og vinum, fullum af skilyrðislausri ást og kossum. Það getur enginn gefið dýrmætari gjöf. Í dag skaltu gefa þér andartak og njóta stórrar handfylli af minningum. Og mundu að þær verma hjarta þitt og bráðna þar, en ekki í höndum þínum.

Birtist í Jólablaði Æskunnar.

Myndablogg: KÓRÓNA, AFMÆLISTERTA, 3 LOGANDI KERTI OG LÍTIL PRINSESSA

Afmæliskaffi

Í dag var fallegur dagur, veðrið var yndislegt, bjart og fallegt þar til auðvitað dimmdi ;-) og veðrið hélst áfram fallegt... í dag buðum við Þórarni bróður og hans fjölskyldu í kaffi af tilefni 3ja ára afmælisins hennar Maríu Elísu í gær. Bakaðar voru kökur og krakkarnir léku sér saman og einnig léku þau sér líka við afa sinn sem er alltaf mjög vinsælt. Þetta varð bara hinn skemmtilegasti dagur þó ég hafi nú verið frekar þreytt í morgun þegar börnin vöknuðu rétt fyrir klukkan sjö. Birna og Hera gáfu sér smá tíma frá próflestrinum og komu hér í gærkvöldi og fóru um miðjan dag í dag aftur en þær eru í miðjum prófum þessar elskur. María og Kristín eru rosalega miklar vinkonur og ljómaði María öll þegar hún frétti af því að Kristín frænka væri að koma í afmæliskaffi til hennar. Gestarúmið sem Kristín svaf í um daginn er núna bara kallað rúmið hennar Kristínar... æji þau eru nú svakaleg krútt þessar elskur :-). Kv.Ág.

María Elísa er 3ja ára í dag :-)

Litla prinsessan okkar hún María Elísa er 3ja ára í dag. Strax komin 3 ár frá því hún „synti“ í heiminn á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja. Ótrúlegt hvað tíminn líður hratt og samt svo skrítið að manni finnst hún María hafa alltaf verið hérna með okkur. Elsku María okkar til hamingju með daginn :-). Kveðja frá fjölskyldunni þinni hérna á Gauksstöðum.

Myndablogg: KVEIKT Á JÓLATRÉNU Í KULDANUM

Myndablogg: KETTIR

Myndablogg: SMÁ BROS

Myndablogg: LAUFABRAUÐSSKURÐUR

Aðventan byrjar bara vel

Jólaundirbúningurinn fer rólega af stað, við erum búin að skreyta hluta hússins en eigum eftir að skreyta töluvert meira. Það verður ekki mikið um eiginlega jólahreingerningu, það verður bara gerð svona venjuleg helgarhreingerning þessi jólin enda nenni ég bara ekki að stressa mig. Við erum ekki búin að kaupa eina einustu jólagjöf og hef ég ekki miklar áhyggjur af því þetta reddast allt saman. Við erum auðvitað búin að hugsa málið og erum búin að ákveða megnið en það þarf bara að klára dæmið :-). Svo á auðvitað eftir að redda jólakortunum og fleiru. Ég ætla nú ekki að tapa mér þó ég hafi ekki tíma eða peninga í að gera það fyrir jólin sem mig langar að gera… því ég ætla svo sannarlega að halda mér í jólaskapi alveg fram yfir jólin. Enda komin í góðan fýling :-). Við systkynin ég og Þórarinn bróðir hittumst hérna á Gauksstöðum um síðustu helgi ásamt mökum, börnum og föður okkar og skárum út í laufarbrauð. Stemmningin var bara fín og ótrúlegir listamenn þarna á ferðinni. Pabbi sýndi gamla takta og Olga afrekaði að skera út sína fyrstu köku og margar fleiri. Litlu krakkarnir voru ekki alveg að geta þetta en þau hjálpuðu okkur við að pikka og svoleiðis en mestmegnis léku þau sér bara saman. Þetta á vonandi eftir að verða reglulegt hjá okkur í aðventunni um ókomin ár. Elsku Þórarinn, Olga, Kristín og pabbi, takk kærlega fyrir mjög ánægjulega samveru. Kristín takk fyrir að koma og vera hjá Svavari og Maríu svona yfir nótt. Þú ert alltaf velkomin og María spurði mikið um þig þegar hún vaknaði síðan á mánudeginum og engin Kristín í Kristínar rúmi. Eigið nú góða aðventu! Kv.Ág

Það sem við höfum verið að brasa

Fyrir rúmum tveimur vikum síðan fengum við Svavar magapest og er Svavar rétt að jafna sig núna þar sem meltingarkerfið virðist hafa farið alveg í kerfi og hefur hann einungis sofið heilar 4 nætur undanfarnar 2 vikur að meðtöldum síðustu tveimur nóttum. María fékk gubbupestina líka á svipuðum tíma. Þetta hefur sett svolítið mark á mannskapinn með syfju og þessháttar. En núna er þetta vonandi bara yfirstaðið. Ég og María erum með smá kvef og ertingu í hálsi þessa dagana annars eru bara allir frekar sprækir og bara að komast í jólaskap. Snjórinn sem fell í dag, þessi smá föl, hjálpar alveg til við stemmninguna. Yndislegt veður var í dag, logn og stilla, fallegt veður með eindæmum og góð tilbreyting frá rokinu undanfarið.

Við Ari höfum verið að vinna við að standsetja betur verkstæðið hérna úti með dyggri hjálp föður míns en hann er búinn að dvelja hérna hjá okkur undanfarna 8 daga. Ekkert smá gott að fá svona mikla hjálp. Ótrúlegt hvað tvær aukahendur gera rosalega mikið gagn og hlutirnir ganga bara vel fyrir sig. Við erum að einangra loftið þessa dagana og vonandi komumst við bara mjög langt með það á morgun. Við höfum gripið í eina og eina auglýsingu undanfarið annars hefur ekki verið mikið að gera hjá Hennar háting þessa dagana, allt virðist vera komið í pásu þar. Hjá Lyng reynum við að bæta aðstöðuna svo við náum að klára þær pantanir sem eru komnar fyrir jólin og verður brjálað að gera á þeim vígstöðvum í næstu viku og fram að jólum vonandi. Kv.Ág.

Hönnun: PIPARKÖKUR

Hér má sjá meira um þessar fallegu piparkökur

Aðventan - pistill eftir Sigurð Ægisson

Þessi pistill er fenginn að láni af vef kirkjunnar og ætti að vekja ykkur til umhugsunar nú á aðventunni. Kv.Ág.


ÞÁ er nýtt kirkjuár byrjað og jólin að koma, eina ferðina enn.

Orðið aðventa er dregið af latnesku orðunum Adventus Domini, sem þýða "koma Drottins". Aðventan hefst með 4. sunnudegi fyrir jóladag, sem að þessu sinni ber upp á 2. desember. Þessi árstími var löngum - og er reyndar víða enn - kallaðar jólafasta, sem helgast af því að fyrr á öldum mátti þá ekki borða hvaða mat sem var, t.d. ekki kjöt.

Aðventukransinn, sem víða ber fyrir augu um þessar mundir, byggist á norður-evrópskri hefð. Hið sígræna greni táknar lífið, sem er í Kristi. Logandi kertin benda til komu meistarans, ljóssins sem aldrei slokknar. Fyrsta kertið nefnist spádómakertið; það minnir á fyrirheit spámanna Gamla testamentisins, er höfðu sagt fyrir um komu frelsarans. Annað kertið nefnist Betlehemskertið; athyglinni er hér beint að þorpinu, sem Jesús fæddist í, og þar sem ekkert rúm var fyrir hann. Þriðja kertið nefnist hirðakertið; snauðum og ómenntuðum fjárhirðum voru sögð tíðindin góðu, á undan öllum öðrum. Fjórða kertið nefnist síðan englakertið, og minnir okkur á þá, sem báru mannheimi fregnirnar.

Fyrir marga er aðventan kærkomin tilbreyting frá amstri hversdagsins, og þeir reyna af fremsta megni að umvefja þennan boðskap hennar um frið og góðan hug til samferðamannanna, með því að sækja helgistundir og róa sig þannig niður fyrir sjálfa hátíð ljóssins. En aðrir eru í sífelldu kapphlaupi við tímann og efnið, og kannski aldrei meira en einmitt núna.

Til er saga um gamla konu á Ítalíu, sem hét La Befana. Sagt er að vitringarnir þrír frá Austurlöndum - Kaspar, Melkíor og Baltasar - hafi komið við hjá henni forðum, og boðið henni að slást með í förina til Betlehem, að sjá nýfædda konunginn. En hún sagðist ekki hafa neinn tíma, hún væri að gera hreint í bústað sínum. Og vitringarnir héldu því sína leið, einir.

Það var ekki fyrr en löngu seinna, að gamla konan áttaði sig á boði þeirra félaga, hvað það í raun merkti. Og hún tók á rás á eftir þeim, með svuntuna blaktandi eins og fána í vindi, og sópinn á annarri hendi. En það dugði ekki til. Hún fann hvorki vitringana né Jesúbarnið. Og það er sagt, að hún reiki enn um götur borganna og leiti.

Og önnur saga, þessari lík, en úr nútímanum, er til. Aðventan er komin í öllu sínu veldi, og það er verið að undirbúa komu jólabarnsins. Lítill drengur horfir á foreldri sín vera að þvo og pússa í sífellu, og hraðinn er gífurlegur og spennan yfirþyrmandi. Hann biður þau um að lesa fyrir sig jólasögu. En fær þau svör, að það sé enginn tími. Jólin séu að koma. Vill hann ekki bara setjast niður og teikna? Jesú, til dæmis? Og honum er fengið blað og litir.

Eftir drykklanga stund er myndin tilbúin. Og aftur spyr hann pabba og mömmu, hvort þau vilji nú ekki lesa fyrir sig. En svarið er eins og fyrr. Elsku vinurinn, það er verið að undirbúa jólin. Vill hann ekki teikna aðra mynd? Jólaundirbúninginn, til dæmis? Nokkur stund líður, og myndin er tilbúin. Og aftur reynir drengurinn að fá þau til að lesa fyrir sig. En allt er við það sama. Og við hverja spurningu og neitun festist ný mynd á blaðið.

Loks kemur að því, að mamma og pabbi taka sér pásu, úrvinda af þreytu, og nota þá tækifærið og biðja um að fá að sjá, hvað drengurinn sé búinn að teikna og lita. En þau reka upp stór augu, er þau sjá blaðið. Þar er urmull lítilla mynda, hver um aðra þvera: mamma að sópa, pabbi að negla, mamma að skúra, pabbi að skipta um ljósaperu, mamma að ryksuga, pabbi að fara út með ruslið, mamma að vaska upp, pabbi að leggja sig...

"Já, en hvar er myndin af Jesú?" er spurt. Og drengurinn svarar: "Ja, sko, hún lenti undir öllum hinum. Ég byrjaði á því að teikna hann, en svo teiknaði ég aðra mynd, og svo fleiri, og allt í einu var Jesús horfinn."

Mamma og pabbi litu hvort á annað, og gáfu sér nú loksins tíma með drengnum sínum, og lásu fyrir hann jólasöguna.

Ég held að við getum auðveldlega séð okkur í þessum fullorðnu persónum þremur: hinni ítölsku La Befana í byrjun 1. aldar, og svo mömmu og pabba við upphaf 21. aldarinnar, jafn upptekin við fánýta hluti og við í raun erum jafnan. Auðvitað er nauðsynlegt að snurfusa heimilið, ryksuga og þvo og skúra, en það má ekki koma niður á hinum meiri gildum lífsins og sannari verðmætum.

Megi þessar sögur tvær búa í huga okkar nú í upphafi jólaföstunnar og síðan áfram um jólin og yfir, svo við gleymum nú ekki hinu raunverulega tilefni þessa mikla umstangs, þ.e.a.s. fæðingu Jesú.

Gleðilega aðventu.